Een Diagnose stellen: Trianguleren

Wat ga je bereiken met deze tool?

Hulpverleners pathologiseren maar de omgeving kan normaliseren. Het initiatief kan van cliënten, peers, familie, een buurman of vriend en natuurlijk ook van een professional komen. 

Tips van Philippe Delespaul

Creativiteit en innovatie zoekt de Proeftuin in het netwerk van cliënten

... dus niet in de GGZ van de instellingen of bij de symptomen van mensen. Maar vooral ook bij betrokkenen die beter in staat zijn dan de hulpverleners om de aspecten waarom iemand gewaardeerd wordt in het gesprek in te brengen. Belangrijk is dat iedereen een deskundige bijdrage kan leveren en dat de cliënt in regie blijft. Lijden is niet gediend met beperkte oplossingen, maar vraagt om creativiteit en deze neemt toe wanneer het perspectief breder wordt. Dit vraagt om netwerken van multideskundigheid. Niet aan de overlegtafels tussen instellingen, maar in de verbinding tussen mensen.

Vertrek vanuit je eigen’ autonomie

Daarmee bedoelen we dat bijvoorbeeld een SPV niet klan bepalen dat een psychiater de medicatie van een cliënt af moet bouwen. Of dat een ervaringsdeskundige zo maar een cliënt uit zijn of haar caseload in huis haalt om een crisis te overbruggen. Het is best mogelijk en zelfs zeer waarschijnlijk dat je teruggefloten wordt door je FACT-team. Je hebt dan een ‘windmolen’ gevonden waar je beter niet als een Don Quichotte de strijd mee aan kunt gaan. Veranderingen op dat niveau komen wel, wanneer er vertrouwen ontstaat dat op verschillende plaatsen een innovatieve cultuur tot een werkbare praktijk evolueert.  

Waar zitten je vrijheidsgraden?

Exploreer wat mogelijk is. Neem bijvoorbeeld een cliënt die eenzaam en angstig is. Je denkt aan een opname maar er zijn geen bedden vrij. We kunnen ook de angst dempen met medicatie maar is de cliënt bang zich door de bijwerkingen niet te kunnen concentreren terwijl hij net een nieuwe baan heeft. Al jouw goede raad wordt verder afgedaan met ‘jij hebt makkelijk praten’. Het idee bekruipt je dat de cliënt misschien helemaal niet wil. Maar zijn ambitie is groot en zijn lijden zuigt alle energie op. De gesprekken weerspiegelen de onderlinge machteloosheid en we zitten vast.

Wat kun je doen als je verder kijkt? Je kunt de cliënt vragen wie uit zijn omgeving een bijdrage zou kunnen leveren of goede ideeën heeft. Hij noemt zijn zus en een biljartvriend van enkele jaren geleden. In een volgend gesprek worden oude herinneringen opgehaald. Hoe fijn was het biljarten vroeger was, maar het verwaterde helaas toen de kinderen kwamen. De cliënt wil het groene laken wel weer betreden maar heeft dan dus behoefte aan een biljartpartner. Tegelijk blijkt dat de zus een babysit zoekt zodat ze terug naar het zangkoor kan. De cliënt zou ideaal zijn want hij kan zo goed met zijn neefjes opschieten. Het Babysitten en de Biljartpartner zijn daarmee een optie voor een hersteltraject!